Блогтой хүн нь дүү нартаа амьдралынхаа туршлагаас сургамжтай болвуу гэсэн бичлэг оруулах гэсэн чинь оршил нь урт болсон тул тусад нь оруулахаар шийдлээ. Хэ хэ миний хүнд сургамж өгнө ч гэж юу байх уу, гэхдээ авах хүнд ганц үг ч "эрдэнэ" юм шүү дээ... 

Би гэдэг хүнээ сайн эцэг эхийн буянгаар чамгүй эрх танхи өссөн нэгэн боловч, зүгээр суух дургүй ямар нэг юм оролдож хийж бүтээх дуртай  ажилсаг гэмээр хүүхэд байлаа. Өөрийнхөө л хэмжээнд дуулна бүжиглэнэ, зурна сийлнэ, оёно хатгана нэхнэ, зодолдуул ч зодолдоно,  спортоор хичээллэнэ, за мастер нтр нь болж чадаагүй ч уран сайхны гимнастикийн 1-р зэрэг бол байжил байна... ккк, тэр үеийн ихэнхи дугуйланг бараг гүйцээсэн дээ гэхгүй юу... Энэ нь тэр үеийн бидний хүүхэд нас тийм л идэвхитэй байлаа л даа. Бас болоогүй өндөр туфли дээр донжигнож, загварын тайзан дээр алхаж хүртэл үзлээ, энд тэнд патиараа татуулж зураг хөргөө ч нийтлүүлж явлаа гэхгүй юу... аягүй өөрийгөө магтчуу яав... соорий шүү... бага багаар баримт үзүүлнээ...хэ хэ...

Хамгийн гол нь оюутан болж, 1-р ангиа төгссөн жилээсээ Жуулчины байгуулагад шалгалт өгч ахаа эгчээ намайг дагалдангаар ч болов ажилуулаач гэж хөлсөө урсгасан "амттай нь аргагүй" анхны цалингаа авч байлаа. Энэ нь өөрийн сурч буй гадаад хэлээ сайжруулах, бас ажил хийж тав гурван төгрөг олох санаатай юм... энэ бол тухай үеийн гадаад хэлний ангийн бүх оюутануудын нийтлэг төрх байлаа...

Тэр жилийн зунаас хойш би эцэг эхээсээ татвар авахаа больсоноор барахгүй, харин ч дүүдээ татвар төлж, өөрөө өөрийгөө болгож бас бага сага мөнгөн хуримтлал үүсгэж эхэлсэн түүхтэй. За тэгээд хүн чинь өөрийнхөө хөдөлмөрлөж олсон мөнгөндөө ямар их хайртай байдаг гээч, таваа арав, арваа хорь, хорио тавь, тавиа зуутын дэвсгэрт болгоод үнсэх нь холгүй цааш нь хийнэ, бараг үнсэж долоосон байхөө.., номныхоо завсарт нямбайлан хийгээд өөрөө мартахыг хүснэ, юу гэж мартахуу дээ, үрэхгүй гэсэн санаа л даа...ер нь мөнгө хадгалах хүнд зөвлөхөд бага дэсгэртүүд үрэгдэхдээ амархан, зуутын дойлуураа задлаж юм авна гэдэг аймаар хайран байдаг байлаа штэ...Иймэрхүү аар саар зүйлийг бүр багаас нь эхэлсэн хүмүүс сайн ойлгодог юм билээ...

За ингэж тэгж явсаар сургуулиа төгсөөд ирлээ, овоо хэдэн "ногоон" юм цуглуулсан байлаа. Шинэхэн боловсон хүчин, ширэн цүнх барьчихсан, шинэ гоонжтой, шинэхэн туфли шийчихсэн нтр... нүдний шилэн дээгүүрээ хараа л... нөгөө "Заяаны хань ба зар мэдээны" күүкэн... хэ хэ...

Тэр үед банкууд ээлж дараагаараа дампуурч, нийлж салаад, бас "Алдарт 20-р тогтоолын" ачаар эмээ өвөө, ээж аавын маань хураасан хэдэн цаас салхинд хийсэх мэт болсон тул би банкинд итгэхгүй эмээдээ "жоороо" хадгалуулна. 

Эмээ маань охины минь хүч хөдөлмөр гээд хадганд боогоод, залуудаа барьж байсан оосоргүй цагаан цүнхэндээ хийгээд, шар авдар дотроо хийж цоожлоод, түлхүүрийг нь түрүүвчиндээ хийгээд, тэр түрүүвчээ гудсан дороо хадгална. Яг л найдвартай швейцарын банк л гэсэн үг... Бас яаж зүгээр байхуу, маш найдвартай цөөн хэдэн хүнд хүүтэй нь зээлүүлж, хүүг нь харин сайхан үрдэг байлаа.

 Эмээ намайг хааяа "ад үзнэ", үнэртэй ус сэнгэнүүлж гараад харанхуй шөнө өөр юм сэнгүүлж орж ирээд, утас дуугараад, машин сигналдангуут гарч гүйгээд аятайхан байвал байгаарай, байхгүй бол чи яваарай гэнэ ккк... Тэхээр нь би өөрөө байраа аваад зайлаад өгнөө гайгүй гэж томорно, хоёр өрөө байр хотын төвд авахад арай л мөнгө хүрэхгүй байлаа л даа... Эмээ намайг хэцсс, чиний ганцаараа амьдарч чадна гэж юу байдгын гээд, би чинь чика тул яг л хажуугын байрандаа байр авах санаатай, эмээг панаалдаад хоолоо орж ирж иднэ, хөөгөөд байлуул гэртээ харьж унтана, бас болоогүй байраа аваад сайхан тохижуулаад гадаадын хүнд хөлслүүлээд баяжих ухааны төлөвлөгөө бол энэ толгойд аль хэдийнээ боловсрогдсон байлаа. Тэр үе би одооны Блогт шиг гэртээ сууна гэж төсөөлөөчгүй явлаа гэхгүй юу... 

За үг холдооский... дараагын дугаар хүртэл түр бака чао..