Миний өвөө ардын хувьсгал мандахаас өмнө төрсөн юм гэнэ лээ, Түүний аав ганц хүүгээ сайн лам болгох гэж нутгийнхаа нэг эрдэм номтой хөгшин ламд шавь оруулсан гэдэг. 

Удалгүй хувьсгал гарч ядуу зүдүү малчин айлын хүүхдүүдийг эрдэм сургах үйлс өрнөн, ардын засгийн сургуульд татан оруулж өвөө маань лам биш, Монгол улсынхаа анхны сэхээтэнүүдийн нэг болсон юм гэдэг. 

Тэр үед гэр сургууль байгуулагдаж, зун амралтаараа гэртээ харих үед, аав нь за миний хүү эрдэм ном их сурав уу гэхэд, сайн сурлаа бүх хичээлдээ "тав" авсан гэхэд элэнц өвөө маань учиргүй уурлаж, хүний хүүхдүүд "нэг" ба " хоёрыг" нь авсан байгаа даа, чи ядаж "гуравыг" нь авч болсонгүй юу гэж гар далайсан гэдэг. Өвөө маань энэ түүхээ бидэнд байн байн ярьж инээд алдан суудагсан. 

Охин маань сургуульд орсон өвөл бид очиход, нэг л их чухал юм ярих гээд намайг хажуудаа суулган нүдний шилээ зүүгээд, эд нар юу яриад байна, ерэн хэд гэх шиг, хүү чинь зууд гарсан, авсан гэх шиг, охин чинь дал ная ч гэх шиг танууд юу яриад байнаа... гэж билээ. 

Хөөрхий өвөө маань насны эрхээр чих нь хатуу болчихсон юм,  заримдаа зөрүүд нь хөдлөхөөрөө байн байн асуух гэж төвөгшөөдөг юм уу, сонсохгүйдээ тээршаадаг ч юм уу, бусад хүмүүсээс бараг юм асуухаа больчихсон юм. Харин надаас их юм асуунаа, өвөөгийнхөө чихийг нэг сайн ухаад өгөөрэй, бөөн хулхи дуугараад байна, цаадуул чинь чадахгүй ээ гээд, бусад хүмүүс цэвэрлээд өгөх гэхээр үгүй ээ, зээ күүкнээрээ л ухуулна гэдэг байсан гэдэг. Бид хоёр их ходий, за миний хүү өвөөгийнхөө тамхинаас тат тат, цагаан сараар над хүн зөндөө тамхи өгсөн, чих дүлий ч нүд сохор биш шүү гээд нээх хөөрхөн,  цаад эмээ иж, хоёр чинь л авдар савандаа хийсэн байлгүй..., чи аваад яваарай, уг нь муу л юм одоо дүүрчээ гээд... 

Тэгээд тэр дал ная, ер зуугийн учиртай дүнгийн тухай сайн хэлж өгөхөд учиргүй их инээж, нөгөө л "тав" дүнгийнхээ тухай сүүлийн удаа ярьж өгч байж билээ миний өвөө ум мааний бадми хум...