Өглөө мэдээ үзээд сэтгэл сонин болчихлоо. Дархан хилээ манаж буй хайран сайхан залуу цэрэг эрс минь юунаас үүдээд энэ тайван цагт нэгнийхээ алтан амийг галт зэвсгээр  хөнөөж хаа хүрнэ гэж бусдыг шархдуулан барьцаалан явдаг байнаа. Надад маш их харамсалтай санагдаж байна.

Манай хар хүн бол цэргийн алба хаах боломж олдоогүй, арав төгсөөд орос улсад сургуульд зургаан жил сурч ирээд шууд хариуцлагатай ажилд томилогдчихсон гэдэг. Түүний зарим найзууд арван жилийнх нь голдуу манайд нийлээд суухаараа нөгөөдүүл цэргийн алба хааж байсан тухайгаа ярина, манай хүн битүүхэндээ атаархадаг юм байлгүй хүүгээ цэрэгт явуулна, гэхдээ бүр чамайг хилийн цэрэгт хамгийн захын хязгаарт явуулна гэх.

Одоо хугацаа нь богинохон юухан байхав, олон эрсийн дунд орж амьдрал үзнээ хө, өөр шигээ "цагаан гартан" болгохгүй гэж ярьдаг. Би ч гэсэн хүүгээ эр хүний хаадаг албыг бусдын адил хааж, жинхэнэ монгол эр хүн болоосой гэж хүсдэг.

Энэ нь цэрэгт явсан нь эр хүн, яваагүй нь биш гэсэн утга санаа ерөөсөө биш юм шүү, сүүлийн үед залуус маань цэргийн албанаас хойш суух болсон нууц бишээ тэр тусам нь бид хүүгээ эр хүн шиг хатуужуулах болон бусдад үлгэр болох тэр тусам (цагаан захтануудын) хөвгүүдэд үлгэр жишээ болгож цаг нь ирэхээр явуулна гэж ярилцдаг. 

Хүү маань ч дуртай би энэ сургуулиа төгсөөд шууд монгол явж хилийн цэрэгт алба хаагаад ирнэ гэж хөөрч ярина. Одооноос бас биеийн хүчний дасгал хийж эхлэхгүй бол очоод онигоонд орно бас дэглүүлнэ... гээд маргааш явах гэж байгаа юм шиг л ярьдаг юм. 

Гэтэл сэтгэл нэг л тиймэрхүү болчихлоо доо... та минээ...Та нар хүүгээ дүүгээ цэрэгт явуулах тал дээр ямар бодолтой байдаг вэ?